وَمَكْتُوبٌ اسْمُهُ في ديوانِ الْخاسِرين » « 1 » .

--> ( 1 ) - امام صادق عليه السلام فرمود : « به خدا سوگند ، آن كس كه هر چند يك بار در تمام عمر حقيقت سجده را به جاى آورد ، زيان نبرد ؛ و آن كس كه همانند كسى كه خود را مىفريبد با حالت غفلت و بازيچه گرفتن آنچه خدا براى سجده كنندگان فراهم نموده است ، يعنى انس ( با او ) در حال ( دنيا ) و راحت و آسايش در آينده ( آخرت ) ، با پروردگار خود خلوت كند ، رستگار نشد . و كسى كه در سجده به خدا نيكو تقرب جست ، از خدا دور نشد . و كسى كه به خدا سوء ادب كرد و با دلبستگى به جز او در سجده حرمت او را از بين برد ، به مقام قرب او نرسد . پس سجده كن ( همانند ) سجدهء كسى كه در برابر خداوند تعالى متواضع و خوار است و مىداند كه از خاكى آفريده شده كه خلق بر آن پا مىنهند و خدا او را از نطفه‌اى كه همه آن را خبيث مىدانند آفريده ؛ و مىداند كه نبود و به ( دست آفريدگار ) به وجود آمد . و همانا خداوند معناى ( حقيقت ) سجده را سبب نزديكى جستن به او با قلب و باطن و جان قرار داد ؛ پس كسى كه به او نزديك شود ، از غير او دور گردد . آيا نمىبينى كه در ظاهرْ سجده شكل نمىگيرد مگر با آن‌كه همه چيز از نظرت پنهان گردد و هر چه ديدگان مىبينند از تو محجوب شود . همچنين است امر باطن . پس هر كس در نماز دلبستگى به چيزى جز خدا داشته باشد ، به همان چيز نزديك ، و از حقيقت آنچه خداوند در نماز او از او خواسته دور است . خداوند عزّ و جلّ فرموده است : " خداوند براى احدى دو قلب در باطنش قرار نداده است " . و رسول‌اللَّه صلى الله عليه و آله و سلم فرمود : " خداوند تعالى فرموده است : بر قلب بنده‌اى واقف نشوم كه در آن حبّ طاعت مخلصانه براى من و جهت كسب رضاى من بدانم ( بيابم ) ، مگر آن‌كه ( خود ) تنظيم و تدبير امور او را متصدى شوم . و هر كس به غير من دل مشغول شود از آنهاست كه خويشتن را به مسخره گرفته‌اند ، و نامش در دفتر زيان‌كاران نوشته و ثبت است " » . ( مصباح الشريعة ، ص 91 ، الباب الواحد و الأربعون في السجود ؛ شرح مصباح الشريعة ، گيلانى ، ص 108 ، الباب السادس‌عشر في السجود ؛ رسائل الشهيد الثاني ، أسرار الصلاة ، ص 132 ؛ أسرار العبادات وحقيقة الصلاة ، ص 107 ؛ أسرار الصلاة ، ملكي تبريزى ، ص 119 « مطبعهء علمى - چاپ 1339 ق » )